Δώστε σημασία στην προσκόπευση. Οι περισσότερες ντουφεκιές μας κάθονται αρκετά πίσω από τον στόχο

Εχει παρατηρηθεί ότι τις περισσότερες φορές ο κυνηγός χάνει τα διάφορα θηράματά του γιατί η ντουφεκιά του πάει, είτε χαμηλότερα είτε πολύ πιο πίσω από το στόχο. Τα ποσοστά με αυτά τα δεδομένα είναι ίσως 4 στις 5 ντουφεκιές, ενώ το ποσοστό να κτυπήσει η ντουφεκιά μας μπροστά από το πουλί είναι μια στις πέντε. Με αυτά, λοιπόν, τα δεδομένα, ο κάθε κυνηγός που οι επιτυχίες του δεν είναι αυτές που αναμένει, το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνει είναι να αλλάξει τρόπο σκόπευσης, να σημαδεύει δηλαδή και να τραβά τη σκανδάλη ένα μέχρι τρία μέτρα πιο μπροστά και οπωσδήποτε ψηλότερα από το στόχο.
Η θέση του σώματός μας, τη στιγμή που τραβάμε τη σκανδάλη έχει μεγάλη σημασία για την οποιαδήποτε επιτυχία μας. Βέβαια στο κανονικό κυνήγι (πέρδικας-λαγού) τα δεδομένα είναι εντελώς διαφορετικά, όπως και η στιγμιαία αντίδρασή μας. Στο κυνήγι όμως του καρτεριού, η στάση του σώματός μας παίζει σπουδαιότατο ρόλο. Η ξαφνική (νευρική) επώμιση συντελεί πολλές φορές στην αποτυχία της βολής μας. Μάλιστα, αν συμβεί να υπάρξουν δυο-τρεις συνεχόμενες αποτυχημένες βολές, επέρχεται εκνευρισμός, πιο συχνά ενισχύεται από την αδυναμία να αντιληφθούμε το λάθος της βολής. Το κατρακύλισμα είναι καταστροφικό για το κυνηγετικό ή σκοπευτικό εγωισμό κάποιου, όταν εμφανίζεται ως ο «ντουφεκάς» της παρέας χωρίς διάθεση εκμάθησης και επιμόρφωσης. Για να αποφεύγουμε, λοιπόν, αυτές τις δυσάρεστες εξελίξεις που στο κυνήγι είναι ανώδυνες αφού κανείς δεν μας μας βλέπει, είναι να φροντίσουμε να συγκεντρωθούμε στα βασικά στοιχεία σκόπευσης, που όλοι πρέπει να εφαρμόζουμε αφήνοντας κατά μέρος εγωισμούς.
Στις λοξές βολές απομακρύνονται η συνηθέστερη μέθοδος που χρησιμοποιείται είναι η «swing through» και πιο σπάνια η «pull away». Η απόσταση που συνήθως ντουφεκάμε ένα πουλί που ξεπετάγεται λοξά απομακρυνόμενο, με υπολογιζόμενο το αρχικό ξάφνιασμα που μπορεί να επιφέρει στον κυνηγό, δεν ξεπερνάει σε καμιά περίπτωση τα 20 μ. στην πρώτη ντουφεκιά και τα 30 στη δεύτερη. Συνήθως και στο σκοπευτήριο του Sporting σε αυτές τις αποστάσεις γίνονται οι βολές στους δίσκους με παρόμοια τροχιά. Βέβαια, στο Φιτάσκ οι αποστάσεις είναι μακρύτερες σε τέτοιες βολές, με περιπτώσεις που φτάνουν τα 40 μ. Μπορούμε σε τέτοιας κατεύθυνσης βολές να εξασκηθούμε και σ' ένα σκοπευτήριο με σταν για Σκητ, από τους βατήρες 2 και 3 για βολές από αριστερά προς δεξιά, ενώ από τους βατήρες 5 και 6 για βολές από δεξιά προς αριστερά. Εκεί θα διαπιστώσουμε και το μέγεθος της προσκόπευσης που χρειάζεται και η οποία μεταβάλλεται αν κάθε φορά μετακινηθούμε 2-3 μ. πίσω από τον κανονικό βατήρα. Αμέσως, η δυσκολία της βολής αυξάνεται και χρειαζόμαστε συνήθως μεγαλύτερη σύσφιξη από αυτή που χρησιμοποιείται στο Σκητ.
Η επώμιση
Ιδιαίτερη προσοχή πρέπει να δοθεί στη σωστή επώμιση, η οποία είναι απαραίτητη για ένα θετικό αποτέλεσμα. Δεν πρέπει να είναι απότομη και με εκτίναξη του όπλου προς τα πάνω, γιατί το κοντάκι δεν θα κάτσει σωστά στον ώμο, ούτε στο ζυγωματικό κι έτσι το κυρίαρχο μάτι δεν θα είναι σε ευθεία με τη ρίγα μας. Χρειάζεται μια ήρεμη κίνηση, σχεδόν νωχελική, που θα εξασφαλίσει μια άψογη επώμιση και που όμως θα συνοδεύεται με το ακαριαίο πάτημα της σκανδάλης, το οποίο και θα μας εξασφαλίσει τη γρήγορη βολή. Είναι πολύ βασικό να κατανοήσει ο κυνηγός ή ο σκοπευτής ότι η γρήγορη βολή είναι αποτέλεσμα του άμεσου πατήματος της σκανδάλης και όχι της γρήγορης επώμισης με τα τινάγματα και με τον πανικό που τη συνοδεύει. Επίσης, χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή στην κίνηση των χεριών που κατευθύνουν το όπλο προς το στόχο μας. Στους λοξούς απομακρυσμένους στόχους και με ανοδική πορεία, είναι πρωταρχικό να κινηθεί το αριστερό χέρι πρώτο (για όσους επωμίζουν από δεξιά) για να βάλει τις κάνες έγκαιρα στην τροχιά του στόχου και όχι το δεξί. Αν συγκεντρωθούμε στην κίνηση του χεριού που κρατάει την «πάπια» (το μπροστινό ξύλο), θα δούμε αμέσως τη διαφορά.

 

Η βλητική του λειόκανου κυνηγετικού όπλου.

 

HOME